เมื่อพูดถึงนโยบายสาธารณะของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ในสภาวะการปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและระเบียบวินัยเหล็กกล้า หลายคนอาจเกิดความสงสัยว่าเหตุใดการเสี่ยงโชคถึงกลายเป็นกิจกรรมที่รัฐบาลให้ความสนับสนุนอย่างเต็มที่ สิ่งที่ดูขัดแย้งนี้แท้จริงแล้วคือกลยุทธ์ที่ผ่านการคำนวณมาอย่างรอบคอบ เพื่อผลประโยชน์ทางสังคมและความมั่นคงของรัฐบาลเอง
การระดมทุนเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น
หัวใจสำคัญที่ทำให้รัฐบาลเวียดนามส่งเสริมหวยรัฐบาลคือเรื่องของ งบประมาณ ในทางเศรษฐศาสตร์ หวยถูกมองว่าเป็น "ภาษีสมัครใจ" ที่ประชาชนยินดีจ่าย เพื่อแลกกับความหวัง เงินรายได้ จากการจำหน่ายสลากจะถูกส่งตรงไปยังหน่วยงานบริหารจังหวัดเพื่อใช้ในโครงการสาธารณะ ดังนี้:
- การก่อสร้างโรงเรียนและสถานศึกษาในพื้นที่ห่างไกล
- การยกระดับระบบสาธารณสุขและศูนย์การแพทย์
- การลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน เช่น สะพาน
ยิ่งไปกว่านั้น รัฐบาลยังใช้สโลแกน "Ích nước lợi nhà" (เป็นประโยชน์ต่อชาติและครอบครัว) เพื่อเปลี่ยนมุมมองของประชาชนจากการพนันให้กลายเป็นการทำบุญทางสังคม ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่ได้ผลอย่างยิ่งในสังคมเวียดนาม
สงครามปราบหวยใต้ดินด้วยวิธีปฏิบัตินิยม
ปัจจัยที่มองข้ามไม่ได้คือปัญหาของหวยใต้ดินหรือ "Số Đề" ซึ่งเป็นธุรกิจผิดกฎหมายที่ฝังรากลึกและเชื่อมโยงกับอาชญากรรม คณะผู้บริหารประเทศตระหนักดีว่าการปราบปรามด้วยกำลังอาจไม่ได้ผลยั่งยืน จึงเลือกใช้วิธี "เป็นผู้เล่นรายใหญ่" โดยการออกผลิตภัณฑ์หวยที่หลากหลายและโปร่งใสมากกว่า
การมีตัวเลือกที่ถูกต้องตามกฎหมายและรางวัลจูงใจ ประชาชนจะค่อยๆ ย้ายพฤติกรรมการเล่นจากตลาดมืดมาสู่ระบบของรัฐ ช่วยให้รัฐบาลสามารถควบคุมทิศทางของเงินได้ทั้งหมด และยังเป็นการตัดวงจรของมาเฟียที่คุมหวยใต้ดินไปในตัว นับเป็นการบริหารจัดการความมั่นคงในรูปแบบเศรษฐกิจการเมืองที่ชาญฉลาด
นวัตกรรมสลากสู่ยุคทันสมัย
ในปัจจุบัน หวยออนไลน์ เราเห็นการขยายตัวของหวยรูปแบบใหม่ๆ เช่น Vietlott ซึ่งเป็นหวยระบบคอมพิวเตอร์ที่ทัดเทียมสากล การเกิดขึ้นของหวยประเภทนี้คือการเซกเมนต์ตลาดไปยังวัยทำงานในเมืองที่ต้องการความสะดวกสบายและรางวัลแจ็กพอตขนาดใหญ่
ในท้ายที่สุด การที่เวียดนามมีหวยหลายประเภทไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอของรัฐบาล แต่คือการยอมรับความเป็นจริงที่ว่ามนุษย์ยังต้องการความหวัง และรัฐบาลที่ดีควรเป็นผู้บริหารจัดการสิ่งนั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวมและคนในชาติ โมเดลนี้จึงเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจของการบริหารประเทศในยุคใหม่ที่อุดมการณ์และความจริงต้องเดินไปพร้อมกัน